Sizzla en Compostela

A miña relación co reggae e coa cultura xamaicana vén de bastante atrás, practicamente dos tempos do colexio, nun momento no que o revival de Bob Marley (supoño que unha reedición do Legend) puxo a moitos de nós ao tanto da primeira incursión musical non occidental que conseguía un verdadeiro éxito por todo o planeta. Marley non era só a música, era tamén un relato, un conxunto de lendas que nesa era pre-net se espallaban de boca a orella. A súa relixión impedíalle, segundo as fontes, cortar ou lavar o pelo, e morrera por un cancro contraído por fumar moita marihuana.

Pasaron moitos anos antes de que me decidise a por unha certa orde en todo aquel revoltallo de nocións e decidise mergullarme, non só en Marley, senón na cultura xamaicana e nese conxunto de melodías herdeiras ou precursoras do reggae. A sensación foi de auténtica fascinación. O xurdimento do rastafarismo, así como os devires políticos da illa son, se cadra, dos fenómenos máis incríbeis que se poden coñecer e destacan polo seu valor sociolóxico e cultural, pero tamén dende a perspectiva da resistencia das minorías á asimilación. O xurdimento dun movemento que reivindica un retorno da negritude a África, que a considere como a tribo perdida de Israel e teña pola reencarnación de deus ao emperador de Etiopía, é dificilmente críbel nun lugar que non sexa Xamaica. Desa fascinación e pescuda xurdiu unha parte importante de L'affiche rouge, en boa medida porque sempre o considerei un libro que tiña que falar dos nosos propios mitos, e ás veces iso só é posíbel tomando distancia e falando dos mitos dos demais.

Porén, nesa mesma pescuda, tamén se me revelaron outra serie de cousas moito menos agradábeis, e que serviron tamén para configurar ese lado escuro que teñen sempre os mitos. A realidade dun rastafarismo entregado a unha figura profundamente reaccionaria, ou a súa base relixiosa fundamentalmente patriarcal e homófoba, aspectos contra os que moitos grupos se revolveron, pero que unha grande parte da sociedade xamaicana segue practicando e asociando á súa música.

Este venres, se ninguén o impide (de novo), o cantante xamaicano Sizzla dará un concerto na capital do país. Pouco importa que as súas letras exhorten ao asasinato de homosexuais, ou que tras algún dos seus concertos alguén do público decidise seguir o consello e acabar coa vida dunha persoa, tanto a sala, como a produtora ou o concello, parecen seguir ignorando a petición de suspensión. Debemos ser demasiado sensibles para o seu xuízo, ou demasiado pouco importantes para a súa visión do mundo. Curiosamente, do que máis me lembro agora mesmo é desa xente que se preocupou tanto polo sentido exacto dunha conxunción.

Calquera persoa que queira apoiar a causa pode facelo dende aquí, onde supoño que se irá informando dos actos que se convoquen. A suspensión é, de momento, unha falsa alarma.