Da agonía da blogoleira

Comparto parcialmente esta anotación de Arumes. E só parcialmente porque non faría a mesma análise do fenómeno que el chama "agonía do bloguismo". Non creo en ningunha agonía dos blogues, non o fixen entón e non o farei agora, co Blogaliza 2.0 noviño do trinque e o número de blogues na nosa lingua subindo sen parar. O que si é certo é que estamos fronte a unha nova transformación, se cadra non de todo indesexábel, do fenómeno, unha máis, que non é a primeira nen será, por suposto, a última.

Nos últimos anos asistimos a distintas evolucións da relación que a blogocousa mantiña entre si e co resto do mundo. Por unha banda caeron os "blogueiros profesionais", a consecuencia de que socialmente se asume cada vez máis que ter un blogue non é nada do outro mundo, ou polo menos que non é un valor en si mesmo, senón en todo caso en relación á calidade ou ao interese do seu contido. Ademais diso parece haber tamén unha asunción das bitácoras como ferramentas para a creación (creo que cada vez menos para o xornalismo) e até se superou ese debate absurdo sobre se eran un xénero literario, e por riba del protagonizaron, por primeira vez este ano, unha categoría nos premios da AELG. A categoría foi "mellor blog literario" sexa o que iso sexa, non hai máis que botar unha ollada á diversidade dos finalistas para decatarse de que hai fenómenos que aínda non se sabe moi ben como tratar, aínda que polo menos se intenta.

O momento actual, ese aparente declive, é posto en relación coas redes sociais. Dalgún xeito iso do facebook killed the blogger star, e que persoalmente me parece un tanto errado. É certo que a faceta que a blogoleira tiña como rede social está en franco retroceso e está a ser ocupada por outros servizos máis axeitados nese sentido porén, non creo que iso implique o ocaso do fenómeno, senón unha nova importancia dos seus contidos e unha modificación do seu espectro de lectores. Tamén o feedback é distinto, xa que se multiplican os espazos de debate. Ao único foro dos comentarios ao pé da postaxe agréganselle agora os espazos que fornecen as novas redes sociais, onde se protagonizan debates que en ocasións poden non chegar nunca ao autor. Creo que en todo caso estamos ante o final do blogue como elemento persoal e de relación, pero tamén ante o comezo das posibilidades de explotar outros dos seus aspectos, entre eles o de ser unha fonte de información sobre temas específicos.

Para min o camiño parece claro e devólveme unha vez máis a este texto. Podemos falar da morte dos blogues na mesma medida na que puidemos falar, no seu momento, da morte dos cadernos e dos blocs de notas, e estes, que eu saiba, non morreron aínda, en todo caso transformáronse noutra cousa, algúns deles en blogues.

Ilustración tirada de aquí.