Boloña

Non quero poñerme excesivamente saudosista, como xa fixo algún compañeiro. En parte, porque sete anos non son saudade, e porque é absurdo ter nostalxia de tempos que non foron mellores e de causas que acabaron fracasando, aínda que nos servisen para aprender moitísimo. Hai sete anos estabamos (uns máis que outros) nas rúas contra a Lei Orgánica de Universidades. Xa daquela algún mestre meu, dos máis románticos, contestara á nosa preocupación polas clases perdidas que as clases académicas se recuperan, pero que aquela clase enorme que ocupaba as rúas non, e que era aquela a que debiamos aproveitar.

Outro mito, xa que aínda que os estudantes deberían encarnar sempre a crítica constante á sociedade e o eterno inconformismo, acometer en solitario a loita contra monstros lexislativos non é unha tarefa que se lle poida desexa a ninguén, por moito que poida aprender da experiencia. Hai sete anos o monstro acabou por devorarnos, e xa daquela se sabía que o pior estaba por chegar, ironicamente baixo o nome de Boloña.

Ben, Boloña xa está aquí, esta mañá puiden escoitar á Ministra dicindo aquilo que xa nos dixeran a nós, é dicir, que os estudantes teñen un problema de información, e que non se decatan do inmenso beneficio que van tirar do plano de converxencia europea. Un plano que ten como principio a entrega dos obxectivos da educación ao ámbito privado, deixando que as empresas dirixan parte da formación dos alumnos; e que substitúe as axudas públicas por créditos bancarios, iso si, en condicicións moi ventaxosas.

Existe, porén, unha consecuencia aínda máis grave de todo isto, é a que nos fai pensar na capacidade de actuación e influencia que teñen os individuos particulares no contexto da Unión Europea. Se xa "tratar" cun Estado era unha tarefa complicada, a configuración de estruturas supraestatais afasta cada vez máis a influencia posíbel das persoas de a pé no seu propio goberno, supoñendo unha agresión constante á calidade democrática da sociedade. Boloña foi un proceso tramado polos representantes dos Estados, sen consultas e sen posibilidade de participación dos cidadáns. A resposta, unha vez máis, estará na rúa.