Revistas e blogues (II)

A segunda perspectiva é a que fala da tendencia dos blogues ao nihilismo (!!!!) e a súa incapacidade de artellar un discurso social (resumo aquí). Houbo alguén que xa se adiantou nos comentarios da entrada anterior, comparándoos coa utilidade das vellas tertulias literarias (ás que eu engadiría mesmo as dos conspiradores antifranquistas). En parte, eses xuízos parten dunha análise errónea da realidade. Os blogues non serven para artellar unha acción colectiva porque non naceron para artellar unha acción colectiva, do mesmo xeito que seguir un diario persoal tradicional, ou cruzar correspondecia postal con outra persoa, non serve para artellar unha acción colectiva. Nese sentido os blogues poden ser tan egoístas ou tan nihilistas como se queira, ou como cada un queira, aínda que eu creo que propoñer un adxectivo global para unha realidade tan cambiante e complexa é como poñerllo a outras realidades cambiantes e complexas precedentes (a novela, ou a escultura, por exemplo). Podemos dicir que a novela (sen máis) é nihilista? Eu creo que o feito de escribir unha novela neste país é un acto tan nihilista como escribir un blogue, e ten unha inutilidade social, ou colectiva, similar. Porén, o que leva ao ser humano a iniciar un proxecto deste tipo responde a motivos que case nunca son coincidentes dun caso a outro.

Por outra banda non nego que se poida chegar, efectivamente, a empregar o formato blogue con fins colectivos, sinxelamente non parece que sexa un baremo de medición xusto á hora de calibrar o fenómeno. Exemplos coma este, o feito de que moitos políticos abrisen un, ou que os grandes grupos de comunicación tratasen, con pouco éxito, de crear os seus propios apartados adicados ao blogue, demostran que unha mínima pegada política si que é acadábel. Do mesmo xeito que cartas coma esta seguen a ter unha dimensión revolucionaria que supera o seu mesmo contexto, o mesmo pode acontecer coas entradas dun blogue.

O grande problema que eu lle vexo ao formato é ao mesmo tempo a súa maior virtude. Hai anos a publicación de opinións estaba confinada a unhas cantas decenas de persoas, aquelas que publicaban nun medio de comunicación escrito. Hoxe en día ese número aumentou incribelmente. Todo o que vaia en beneficio dunha maior liberdade de expresión debería verse como un factor positivo. Porén, ao tempo, a avalancha de novos medios conduce á mesma idea de sobreinformación da que falabamos na entrada anterior. Iso implica que a que a autoridade da opinión dun individuo na súa bitácora persoal siga sendo, en xeral, pouco considerada fronte ás manifestacións estandarizadas dos grandes medios.

No caso dos blogues o filtrado de todo o que se publica segue a ser un novo problema, coa consideración especial de que, ao contrario que as revistas, é moito máis complicado imaxinar unha selección. Este blogue circula nalgunhas listas que hai na rede como lugar de interese. Isto é algo que me honra, pero ao tempo son consciente de que eu nunca lería os blogues que leo guiándome por unha lista, senón que me deixo levar por condicionantes de gosto persoal e de cohesión social. Este segundo ponto é, se cadra, o máis problemático: as lecturas guiánse tamén por unha cuestión grupal. É dicir, que un sigue os blogues dos seus amigos para saber deles, con tanta ou máis fruición que aqueles que lle aportan unha perspectiva interesante das cousas ou que están ben escritos. Nese sentido eu diría que si existen redes sociais, aínda que estean baseadas en conceptos tan subxectivos como a amizade.

Ben, a medida que escribo van saltando máis e máis cuestións, porque en realidade trátase dun tema sumamente complexo. Deixarémolas para outro día futuro.