Tres cantos a Lenin

As rúas da Habana sempre son demasiado brillantes. A praza vermella de Moscú, demasiado grande, aberta a que entren exércitos, como nese final nunca asumido de Hamlet. O trono baleiro, as desputas das mil correntes do bolxevismo prestas a correr como os lobos polas rúas de Pripíat. A casa desfeita, a cuestión nacional sen resolver, o sol que nunca roubamos para este país de pataca e millo miúdo, que xoga co devezo do litio o último as da rolda. A ostalgie final nunca vista dos cantos a Lenin polo coro Alexandrov, sen vodka, nen viño sen nome, nen prebe.

E Songoku nunca chegou a recompoñer o mundo coas ondas, como Manuel Antonio nunca chegou á Nicaragua de Sandino, e ficamos coma sempre vendo heroes deslucidos a comer da mesa dos superviláns, sabendo que novos pero sobradamente preparados para a revolución ou o paro. Que os filmes, coma a historia, os escriben os vencedores ou Clint Eastwood, ou os vencedores, e só fica a dignidade dos malos, a vida de papel de Marlowe, a rotunda determinación do día que eliximos non suicidarnos ou queimalo todo.

Os teus ollos famentos marchaban do Ruta sen que as túas maos me devorasen, e alguén, que non era Cohen, preguntaba con que viño brindabamos cando atacaron Nova Iorque ou se Fidel caera nas Antillas, entre mazarocas de Iowa e carne picada.

Esa noite o colante da parede caeu tamén e Silvio anunciou a retirada. Alguén roda de novo nos escenarios de Sempre Xonxa e roda de novo a historia de sempre, Xonxa, sen Ramiro, sen David e sen Serafín. Fidel e Ferrín non cantan habaneras polas rúas, e estar para sempre derrotados xa nen merece sequera a sección de breves do Gramma. Eu cumpro anos e chegan os agasallos sen carimbo, coma sempre, e sen ser agasallos. (Galicia es una mierda.)