Decepcionante Martin Frost

Non son un grande lector de Paul Auster, apenas tiven oportunidade de ler un par de novelas hai bastantes anos, que aínda que me gustaron, non o fixeron como para converterme nun seguidor como outros bos camaradas. Se cadra sexa arriscado xulgar este filme dentro da traxectoria de Auster nestas circunstancias, pero non deixo de pensar nunha especie de síndrome de Ícaro ou do perigo do éxito. Dende os tempos nos que coñecín a Auster como a un escritor/guionista de filmes que nunca vira até hoxe a súa presenza mediática non fixo máis que medrar. Especialmente nos últimos anos, e se cadra tamén polo seu papel na guerra das traducións ao galego (o mesmo libro, o mesmo prezo, pero na túa lingua), non pasan seis meses sen que o seu nome volva resoar, e non só pola boca dos citados camaradas.

Supoño que triunfar, ou como queira que se lle chame a isto, ten os seus riscos implícitos. Querer escribir realizar unha obra imposíbel, máis baseada nas túas teimas literarias que no que o lector/espectador querería ter diante. Querer tocar o sol. Ícaro.

O argumento da vida interior de Martin Frost é ñoño, mal formulado e plagado de pontos tópicos. Comentaba á saída do filme cos camaradas, que para tocar un tema tan arriscado como o das musas (si, as musas), hai que ter unha idea brillante, rozando a xenialidade. Por desgraza non é o caso do filme, que ademais tampouco está realizado, no que respecta á direción, dunha forma brillante. Eu diría que nen sequera dunha forma pasábel (e iso que eludín falar do sospeitoso cameo (?) da propia filla de Auster cantando e semipromocionando o disco que acaba de gravar). Completamente demencial.