Cogumelos

Onte foi o primeiro aniversario deste Porto, e aínda que a febre me impediu sair da cama e teclear máis de tres liñas seguidas, hoxe que a gripe remitiu e non quero deixar de lembralo. Certo é que moitas cousas mudaron na blogoleira ao longo deste ano. Ao pouco de ter abrir eu este sitio xurdira un artigo que falaba, para a miña sorpresa, da morte do blogomillo. Supoño que, tanto tempo despois, podemos dicir que non foi certo, a non ser que como morte se entendese a desaparición dunha pequena comunidade profundamente interconectada e a súa paulatina substitución por unha enorme e inabarcábel maré de blogues. No fondo supoño que lembra ao vello debate sobre a Galiza ideal. Para moita xente o país dos seus soños é o das vellas aldeas onde todo o mundo se coñece e a vida acontece detida nas mesmas tarefas de sempre. Para moit@s outr@s entre os que me conto, ese mundo idílico debe ser só unha parte máis doutro máis inmenso e rico, que chegue a todas partes. Non atopo ningunha avantaxe en poder ler todos os blogues en galego, prefiro esta enchente onde case non atopo tempo para visitar os d@s amig@s, e podo seguir sorprendéndome cando me dou un paseo. Que a miña lingua o asolague todo coa forza da vida, que rompa as limitacións da pequena comunidade dos afectos e poida servir para calquera cousa.

Supoño que o meu blogue xurdiu en outubro pola mesma razón pola que xurden neste outubro un montón deles como cogumelos despois da choiva. De todos recoméndovos tres de camaradas que hai pouco se sumaron á leira: A Porta de Prismos, que dende a porta dun castro chama á revolta e o cuestionamento do estabelecido; Un galego na corte do rei Gnu, feito dende a Galiza do Sul para o Portugal do Norde; e o blog do artista Paco Lareo, onde poderedes ver algunhas das súas obras. E máis que veñan!