Esta semana

Esta semana houbo, dúas noticias que me sorprenderon bastante. A primeira aparece ilustrada por este video, que descubrín vía Arale nos USA, e que evidencia como andan as cousas no referente internacional para a liberdade e a democracia. O contexto é unha conferencia de Kerry nunha universidade. O rapaz érguese para facer unha pregunta sobre a súa pertenza a unha organización secreta universitaria na que tamén estivo Bush (xa houbo outros que tamén trataron o tema dende outra perspectiva). A resposta é suficientemente explícita como para requerir comentarios, só aclarar que os calambrazos que se escoitan é porque as porras eran eléctricas.

O video evidencia unha vez máis o retorcido sentido da liberdade de expresión que teñen eses fanáticos expulsados de Inglaterra e vidos a máis grazas ao petróleo e a expansión militar. Iso é tan esperábel que case non impresiona, a min deixoume máis marcado esa outra parte que non sae nos argumentos teóricos: a pasividade absoluta do resto do auditorio. É certo que aquí tampouco hai moita tendencia á autoinmolación diante das forzas da orde, pero sempre hai o impulso de prestar a axuda mínima da presenza, o feito de erguerse, acudir, e empregar sequera a mirada. A mirada protexe, intimida, dá a mensaxe subliminal de que hai testigos e que fagan o que fagan non ficará impune, en determinados casos amedrenta, e noutros, mesmo pode empregarse como arma psicolóxica. Non é moito, é certo, pero é a reacción de cortesía, o mínimo que unha persoa fai por outra. No video o que sae é unha pasividade que me pon moito máis medo que o son das porras eléctricas.

A segunda foi a do meu amigo o presidente iraní, co seu tallante "en Irán non hai homosexuais". Hai unha perspectiva dende a que se lle podería dar a razón. En Irán non hai homosexuais, do mesmo xeito que seguro que tamén non hai mulleres. Se algún destes dous colectivos existe é no máis fondo dos armarios ou sepultados baixo roupas e leis que lles impiden desenvolverse como seres humanos. A súa mesma existencia é tan semellante a un sucedáneo, que pode dicirse que a nivel social non existen. E se algún se escapa, as solucións son doadas e efectivas.

Aquí están os dous inimigos mortais que ameazan con destruirse nuclearmente, agarrados aos seus mutuos fanatismos. Eu creo que Bush e Ahmadinejad non se levarían tan mal se probasen a tomarse unhas cañas xuntos. Ás veces a mellor metáfora para a situación actual é a de vivir no medio dun fogo cruzado, no noso caso, aínda por riba, cunha planta de gas ao lado.